Çoçuk Olmayı Unuttum

Buz gibi bir kayanın üstüne oturmuş, yakamozları seyrederken
Ellerimin gölgesine bakıyorum, senin ellerini düşünüyorum
Seni gözyaşları içinde gördüğüm için mi yoksa artık yalnızlığa adım attığım için mi?
İçimdeki bu sızı niçin karar veremiyorum.
Çoçuk olmayı unuttum, kartopu oynamayı unuttum...

Her zamanki masamda oturuyorum, sonkez otuyorum bu masada
Ayrılık vakti geldi, başka bir masam olur mu bilmiyorum.
İçimden son işlerimi yapmak gelmiyor, yarınım yok oldu.
Çoçuk olmayı unuttum, bisikletin üstünde rüzgarı hissetmeyi unuttum...

Herkesin gözünde yaşlar varken benim tek hissettiğim kendi göz yaşlarım,
Sanki birisi tırnaklarımı etimden ayırmak istiyorda ben farkında değilim,
Sevdiğim insanı son yolculuğuna uğurladım, ayrılık vakitsiz oldu.
Çoçuk olmayı unuttum, çimenler üstünde topun ordandın koşmayı unuttum...

Bütün bunlar başıma gelirken çoçuk olmak isterdim,
Koşarkan düştüğümde, acısı geçince gülerek yeniden koşmak
Sabahın ilk ışıkları ile kapıya koşup, sokakta arkadaşlarımla oynamak
Çoçuk olmayı unuttum, belki o yüzden büyüdüm.