Sessizlik

Sessiz bir film sahnesiydi aklımda kalanlar, Karanlık kaplarken her yanımı, ışık oyunlarıydı hayallerin, Sessizlik her yanımı sararken, sen de geldin hayallerle, Zamanın büyücüsüydüm, güldüğünde uzun bir süre zamanı durdurdum.

Ressam

Bir ressam, sanatını gerçeğe dönüştürmek için inanca, aşka ve temiz bir tuvala ihtiyaç duyar. Ressam aşkın sesini dinler, hayalinde yavaş yavaş tuval dolmaktadır. Ve çok güzel bir resim ortaya koyacağına inanır. Tuval temiz durduğu sürece, ressam resmin bitmiş halini özler ve içinde boşluk oluşur. Tuval temiz durduğu sürece ressam acı çeker ve mutsuzdur. İnsanın hayatı da böyledir. Temiz bir tuval. Renklerin bir önemi yoktur, yaşantıların da... Fırçanın bir önemi yoktur, zenginliğin de... Sadece inanç, aşk ve temiz bir tuval. Güven, arzu, bağlılık... aşkla alakası yoktur, aklın oyunlarıdır. İnsan sevdiğini unutmak istediğinde acı çeker, çünkü yanlış yoldadır. Sevmeyi unutmaya çalışmak, kendini unutmak demektir. Sevgi sensin, sevgili ise hayalin...

Sessizlik

Bir anı anımsıyorum, sen gidince. Gürültülü bir sessizlik oldu. Evet gürültülü, yakınlar ve dostlar sağolsun hiç yalnız bırakmadılar. Yine de sessizlik; kafamı yastığa koyduğumda kulaklarımda sesinin yansıması vardı. Sen gidince ne oldu bana? Senin ayak seslerini duymaya başladım. Neredeydin? Aradım durdum. Karanlık ve sessiz, ilerliyorun. Gözlerimde oynayan şekiller, kulağıma gelen fısıltılar dışında birşey yok. Son gördüğüm bana uzanan bir el, ilerde bir ışık ve gülen yüzün. Elinden tuttum, uzun etrafı çiçeklerle süslü bir yol yürüyoruz. Gözlerimi açtım. Sabah olmuştu, sensiz başlayan yeni bir gün. Farklı bir gün, artık farkındayım. Seni nerde aramam gerektiğini biliyorum. Bir yere gidemeyeceğini de...

Çoçuk Olmayı Unuttum

Buz gibi bir kayanın üstüne oturmuş, yakamozları seyrederken
Ellerimin gölgesine bakıyorum, senin ellerini düşünüyorum
Seni gözyaşları içinde gördüğüm için mi yoksa artık yalnızlığa adım attığım için mi?
İçimdeki bu sızı niçin karar veremiyorum.
Çoçuk olmayı unuttum, kartopu oynamayı unuttum...

Her zamanki masamda oturuyorum, sonkez otuyorum bu masada
Ayrılık vakti geldi, başka bir masam olur mu bilmiyorum.
İçimden son işlerimi yapmak gelmiyor, yarınım yok oldu.
Çoçuk olmayı unuttum, bisikletin üstünde rüzgarı hissetmeyi unuttum...

Herkesin gözünde yaşlar varken benim tek hissettiğim kendi göz yaşlarım,
Sanki birisi tırnaklarımı etimden ayırmak istiyorda ben farkında değilim,
Sevdiğim insanı son yolculuğuna uğurladım, ayrılık vakitsiz oldu.
Çoçuk olmayı unuttum, çimenler üstünde topun ordandın koşmayı unuttum...

Bütün bunlar başıma gelirken çoçuk olmak isterdim,
Koşarkan düştüğümde, acısı geçince gülerek yeniden koşmak
Sabahın ilk ışıkları ile kapıya koşup, sokakta arkadaşlarımla oynamak
Çoçuk olmayı unuttum, belki o yüzden büyüdüm.

Yaşamak

Hayatta bazı şeyleri anlatmanın yolu yoktur, yaşamak gerekir, sevgide böyledir.

Sözleri bırakıp yaşamak gerekir.

Ne kadar sevdiğini anlatamazsın, anlatamadıkça o anlamıyor sanırsın.

O anlamadıkça, sevmiyor diye düşünürsün.

Sevgi varsa yaşamak gerekir.

Gitmek isterse bırak söyleme ardından tek kelime, sevdiyse yaşamak için geri dönecektir.

Ondan şikayet etmeyi kes, sen karşılıksız seviyorsun zaten, kusur bulmakta nedir?

Bildiklerimiz

Biz mi güneşin etrafında yoksa güneş mi bizim etrafımızda dönüyor? Gözlerime inansam güneş benim etrafımda dönüyor derim. Hayatta böyledir başkaları mutlu ettiğine inanırız ama bizi bizden başkası mutlu edemez. Sevginin tutsaklık olduğuna inanırız ama sevgi özgürlüktür.

Kaybolmak

Güneşin utanıp bulutların arkasına saklandığı bir günde,

Tenimde soğuk rüzgarı hançerin keskin yüzü gibi hissettiğimde,

Herşeyi unuttuğumdan ya da nedenini bilmediğim bir gülümseme varken yüzümde,

Yine seni düşünüyorum...

Belki gözlerimle seni arayıp bulamasam da,

Sana dokunmak için kalkan parmaklarım boş bir alanda daireler çizse de,

Son gördüğümde üzerindeki kokun burnuma terketmek istemese de,

Yine seni düşünmekten kendimi alamıyorum...

Resimlerini beynime kaydetip, her yalnız kaldığımda onlara tekrar baksam da,

Rüyalarım da seni görünce sabah uyandığımda sadece seni hatırlasam da,

Seninle arkadaşça geçen zamanlar en güzel anılarla dolu olsa da,

Senin beni sevmeme olasılığın olsa da, sana benzeyen beni seven biri var içimde...

Bu yüzden seni düşünüyorum.

Seviyor...

Bence patates kizartmasi beni seviyor, dondurma da, cikalata da... istanbul da beni seviyor... ispanak beni sevmiyor, roka da, cay da... cikolata beni sevmese agzimda guzel bir tat birakirmiydi? Cay beni sevse her sabah bir yudum isterdim. patetes kizartmasi sever mi? istanbul sever mi? Ben onlari seviyorsam, onların da beni sevdiğini düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Yuzunde bir gulumseme gormek, benim yaptigim bir resim. Senin dilinden sadece beni sevdigini isittim.

İçinde Yaşamak

Bir tepede, yalnız bir agacın altında gelmeni bekliyorum. Tıpkı hayal ettiğin gibi, yeşil bir tepenin üstünde yalnız bir ağaç ve ağacın altında seni bekleyen sadece ben varım. Senden uzaklaşmamam için beni kendi içine yaşatıyorsun. Canın istediğinde beni ziyarete geliyorsun. Bazen o kadar uzun ara veriyorsunki sana birşey olmasından korkuyorum, biliyorum saçma değil mi? Sana birşey olsa bende burda olmazdım.

Yasamak

Yasam bir ressamin elinde sekillenen resim gibidir, guzel olan ressamin elinde sekillenen her resmin farkli olmasidir. Herkesin yaşamı bir birinden farklıdır. Güzel olanda budur. Çoğu insan herkes benim gibi olsun ister. Bunun sebebi başkalarının yaşamlarını anlam veremez. Onlara uyum sağlamakta zorluk çeker. Herkesin kendisi gibi yaşam sürmesi halinde dünyanın daha güzel olacağına inanır. Sadece insanda değil toplumda da böyle bir anlayış vardır. Bir görüşe sahip topluluk, kendisinden farklı görüşe sahip topluluğun da kendisi gibi aynı görüşe sahip olmasına ister. Savaş bile çıkarırlar. Savaşın zıt anlamlısı barıştır. Barış içinde yaşamak için sevmek gerekir. Sevmek içinde insanları olduğu gibi kabul etmek gerekir. Rahat bırakın insanları istedikleri gibi yaşasınlar...