Küçük Mühendis

Aklımda kalan, hayatımdan çektiğim bir anının fotoğrafları bunlar. Elimde kumbaram, abimin bana verdiği bozuk paraları içine atıyorum. Abim ve yengem elimden tutmuşlar beraber pazara gidiyoruz. Yanıma kumbaramdaki paraları aldım, aklımda kendime güzel bir oyuncak almak var. Çocukken şimdi olduğu kadar aletlerle birşeyler yapma arzusuyla doluydum. İşte oyuncakçının önündeyim, aklım plastik bir kum komyonu, kepçe ve buldozere takılmış. Elimdeki paraları sayıyorum, yeterse üçünü birden alıcam. Elimde aldığım oyuncaklar var, topraktan kendime yol yapmaya çalışıyorum. Yanımda ağlayan küçük yiğenim, bende oynucam diye ağlıyor. Biraz önce oynadığım oyuncaklara dokunamıyorum, alevler içinde yanışını seyrediyorum. Annem yiğenimi oynatmadığım için onları kazanın altına atıyor. Odada ağlıyorum, yiğenim bana gelmiş “...annanemi döverim ben. Sen ağlama!” diye teselli ediyor. Çocuğuz işte kin tutamıyoruz, unutuyoruz bir saat sonra yaşadıklarımızı... Şimdi unutmak daha zor, sevdiklerimizi kaybetmemek için onları anlamak, hoş görülü olmak ve fedakarlık yapmak gerektiğini düşünüyorum.