Elimde bir çift ayakkabı.

Hiç hayatınızda ne yapmayı bilmediğiniz oldumu. Elbette olmuştur kuşkusuz. Benimde anlatmak istediğim öyle hissettiğim anılardan bir tanesi. Arkadaşlarımla sokaklarla saatlerce bisiklet ile gezdikten sonra tanıdık birinin bana bir çift ayakkabı vermesiyle başladı. "Annenin ayakkabıları" dedi sadece. Başka bir şey söylemedi. Yüzündeki acıyı bana bakışını görünce anlayamadım. Şaşırdım soru bile soramadım. Telaşlı bir şekilde dönüp gitti. Bende ayakkapları yük etmemek için eve doğru yol aldım. Neden annemin ayakkaplarını bana verdi? Eve kadar bu soruyu kendime kaç kere sorduğumu hatırlamıyorum. Annem nerde diye sormadığım için kendime kızıyorum. Eve geldiğimde her kesin yüzünde acı ve endişeli bir ifade vardı. Annemi göremedim. Şaşkın bir halde ablama annemin nerde olduğunu sordum. Annem yol kenarında beklerken, yoldan çıkan bir araba çarpmış. Hastaneye götürmüşler. Evdekilerin son durum hakkında bir fikirleri yoktu. Daha sabah annemi görmüştüm. "Annem şimdi nerde?" ve "Bir daha görebilcekmiyim?" sorularına yanıt aradım kafamda ne yapacağımı bilemeden kala kaldım.