Yalnizliğa İlk Adım

neden korkar ki insan yalnizliktan,
resmini cizsem yalnizligin,
yastigina simski sarilmis,
gozleri yasli birini hayal ederdim.
bir dunyada koybulmus,
sadece sorularin cogaldigi,
cevaplarin bulunamadigi.
odanin karanligini anlatmak istesem,
bir sarayin altinda gizlenmis,
iskence zindanlari kadar karanlik.
yanilmisim,bu yalnizlik degil,
yalnizliga ilk adimmis.
senle yurudugum bu yolda,
sensiz gidecegim yol ayrimina geldigim anmis.
icimdeki sonmus atesten kalan,
koz parcaciklarinin yok olmamak icin,
odanin ortasinda piriltilar birakarak,
yaptiklari son mucadeleymis.
bu ayrima gelmektense,
degmez miydi tum sorunlara katlanmaya,
sesini duymak bile yeterdi mutlu olmaya.
karanliga biraktigim yanitsiz cigliklarimdi,
senin sarayinin zindanlarinda cektigim acim.
nasil anlatirdim ki acimi,
senle acimi paylasmadan seninde canini yakmadan,
kacmaktan baska carem yoktu.
senin bildigin kacan bir suclu,
ben ise yalnizliga ilk adimini atan bir yolcu.