Bir otobüsün arka koltuğunda pencereden geçtiğimiz yerleri izlerken, sen yanımdaki koltukta başını omzuma dayamışsın.
Bir dükkanın önünde geçerken kolumdan çekerek işaret ettiğin elbiseyi almamı istiyorsun.
Otobüs durağında beklerken soğuktan üşüdüğün için koluma sıkıca sarılmışsın. İçimdeki yanan ateş ısıtsın diye çabalıyorsun.
Asansörde sadece sen ve ben varız, sen bir köşesinde ben bir köşesinde bir birimize bakıyoruz.
Sen kanepenin bir köşesine oturmuş televizyon izlerken bende fırsattan yararlanıp başımı dizlerine yaslamışım.
Başımı yastığa koyunca sıcaklığını, gülüşünü, bakışlarını ve hareketlerini hatırlayabiliyorum.
Bana söylediğin kelimeleri hatırlamıyorum, senle geçen günümün sadece hayal olduğundandır.
1 yorum on "Senle Geçen Vakit"
mühendisim, sende baya bi edebiyat varmış =) bilgisayarların arasında yaşarken böyle kalabilmek biraz zor ama?
bu konudaya etken olarak; birinin kalbini yakmış olması gibi bi olay olmasın?
Yorum Gönder